Fullyrðingin er rétt að hluta: Erlendir togarar fá ekki sjálfkrafa aðgang að Íslandsmiðum. En hún gefur í skyn mun meiri öryggi en raunverulegt er fyrir Ísland.

Sameiginleg fiskveiðistefna ESB (CFP) gerir ráð fyrir hlutfallslegum stöðugleika (e. relative stability) sem þýðir að upphafskvótar eru læstir við inngöngu — þetta er rétt. En þessir kvótar lúta þar eftir reglum ESB um úthlutun, eftirlit og viðskipti. Aðildarríki geta ekki einhliða breytt hlutdeild sinni.

Mikilvægasta spurningin er hvort Ísland gæti samið sér til varanlegrar undanþágu frá CFP — svo sem Noregur hefur reynt og mistekist — eða hvort fullnaðaraðild myndi þýða að íslenskt fiskveiðikerfi (sem er eitt það bestvirkta í heiminum) yrði smám saman samræmt við ESB-regluverk.

Aðildarviðræðuskjöl Íslands frá 2011–2013 bera með sér að ESB var reiðubúið að ræða um breytilegar hlutdeildir en ekki um varanlegar undanþágur. Þetta er grundvallarmunur sem þarf að vera ljós í umræðunni.