Fullyrðingin er rétt að hluta: Erlendir togarar fá ekki sjálfkrafa aðgang að Íslandsmiðum. En hún gefur í skyn mun meiri öryggi en raunverulegt er fyrir Ísland.

Sameiginleg fiskveiðistefna ESB (CFP) gerir ráð fyrir hlutfallslegum stöðugleika (e. relative stability) sem þýðir að upphafskvótar eru læstir við inngöngu, þetta er rétt. En þessir kvótar lúta þar eftir reglum ESB um úthlutun, eftirlit og viðskipti. Aðildarríki geta ekki einhliða breytt hlutdeild sinni.

Mikilvægasta spurningin er hvort Ísland gæti samið sér til varanlegrar undanþágu frá CFP, svo sem Noregur hefur reynt og mistekist, eða hvort fullnaðaraðild myndi þýða að íslenskt fiskveiðikerfi yrði smám saman samræmt að regluverki ESB.

Í aðildarviðræðunum 2009–2013 var sjávarútvegskaflinn ekki opnaður: Ísland lagði aldrei fram samningsafstöðu og ESB gaf aldrei út sameiginlega afstöðu í kaflanum. Krafan um að taka CFP upp að fullu, án varanlegrar undanþágu frá grunnreglunum, var einmitt ástæða þess að kaflinn var ekki opnaður og sá grundvallarágreiningur stæði enn.