Við færðum áhrif á móti formlegu atkvæði
Ísland tekur nú þegar við um 75% af löggjöf ESB í gegnum EES – án atkvæðaréttar. Aðild myndi gefa formlegt sæti við borðið. En hversu mikið vægi hefur 1 af 28 atkvæðum í ráðherraráðinu?
- Sérsamningar við Kína, Bretland o.fl. takmarkast
- Formleg svigrúm á sviðum utan EES í dag hverfa
- Löggjöf frá Brussel án neitunarvald á fleiri sviðum
- Þróun í átt að meirihlutaákvörðunum í utanríkismálum
- Skuldbindingar í varnarmálum sem Ísland ræður ekki yfir
- Atkvæði í ráðherraráðinu
- Sæti við borðið þar sem reglur verða til
- Formlegur varnarsáttmáli (CSDP)
- Aðgangur að Evrópuþinginu og dómstólnum
EES-staðan í dag – löggjöf án atkvæðaréttar
Ísland er þegar skuldbundið til að innleiða um 75% af löggjöf ESB í gegnum EES-samninginn.[1] Frá undirritun samningsins hafa yfir 10.000 ESB-gerðir verið teknar upp í hann.[2] Þetta þýðir að mikið af þeim reglum sem stjórna íslensku efnahagslífi eru settar í Brussel – en Ísland situr ekki við borðið þar sem þær eru mótaðar.
Við aðild myndi hlutfallið hækka í nær 100% – en Ísland fengi formlegt atkvæði. Spurningin er hvort þetta atkvæði sé í raun gagnlegt miðað við þau svigrúm sem tapast.
Samningsréttur – hvað tapast
Utan ESB hefur Ísland sjálfstæðan samningsrétt í viðskiptamálum. ESB semur hins vegar fyrir hönd allra aðildarríkja um fríverslun, tollamál, þjónustuviðskipti, hugverkarétt og fiskveiðar.[1]
Fríverslunarsamningur Íslands og Kína
Ísland er eina Evrópuríkið með gilt fríverslunarsamning við Kína. Samningurinn, sem tók gildi 2014, gefur íslenskum fyrirtækjum sérstakan aðgang að kínverska markaðnum.[2] Aðild að ESB myndi fella þennan samning niður – og ESB hefur enn ekki lokið eigin samningi við Kína.
EFTA-fríverslunarsamningar – 30+ lönd
EFTA hefur gert yfir 30 fríverslunarsaminga sem ná til 45 ríkja.[3] Ísland getur einnig gert sína eigin samninga beint. Við aðild að ESB yrðu þessir samningar lagðir af og ESB-samningarnir yrðu gildandi – með þeirri pólitísku sýn sem ESB setur fram.
Varnarmál og öryggisstefna
ESB er ekki hernaðarbandalag í hefðbundnum skilningi og getur ekki fyrirskipað hernaðaraðgerðir. En í gegnum sameiginlegu öryggis- og varnarmálastefnuna (CSDP) er stigið inn á svið sem áður var alfarið í höndum aðildarríkja.[1]
Aðildarríki hafa forræði yfir eigin herafla – en ákvarðanir um sameiginlegar aðgerðir þurfa samhljóða samþykki.[2] Þetta þýðir í raun neitunarvald, sem er einn af örfáum stöðum þar sem lítið ríki getur stoppað sameiginlega stefnu.
Hvort röddin skipti raunverulegu máli – eða aðeins formlegu?
Ísland myndi fá 1 af 27 atkvæðum í ráðherraráðinu – þar sem Þýskaland, Frakkland og Spánn hafa hvað mest vægi. Á sviðum eins og fiskveiðar, þar sem hagsmunir Suður-Evrópu og Norður-Evrópu ganga þvert á hvorn annan, er erfitt að sjá hvernig íslenska atkvæðið myndi ráða úrslitum.
Á móti: EES-staðan í dag þýðir að Ísland tekur þegar við löggjöfinni – bara án þess að hafa getað mótað hana. Hvort 1/27 hlutdeild í lagasetningunni sé betri en ekkert hlutfall er raunveruleg spurning – en svarið er ekki sjálfgefið já.