Íslenskur landbúnaður er í grundvallaratriðum ólíkur landbúnaði Mið- og Suður-Evrópu. Fordæmi norðlægu ríkjanna sýnir hvert þróunin stefnir — þrátt fyrir sérréttindi.
Sameiginlega landbúnaðarstefnan (CAP) er einn stærsti og kostnaðarsamasti málaflokkur ESB — yfir þriðjungur af sameiginlegum fjárlögum sambandsins rennur til hennar. En þrátt fyrir þennan fjárstyrk er svigrúmið þröngt: landbúnaðarmál eru á sameiginlegu valdsviði ESB og aðildarríkjanna, en þar sem ESB hefur þegar sett mörg lög er orðið lítið svigrúm fyrir þjóðþingin.
Á síðustu árum hefur áherslan færst yfir í svokallaðar vistkerfisáætlanir — stór hluti beinna greiðslna til bænda er nú háður skilyrðum um umhverfis- og loftslagsmál. Bændur um alla Evrópu hafa mótmælt þessum breytingum og telja kröfurnar vera óraunhæfar og settar fram án raunverulegs samráðs.
Þegar Finnland og Svíþjóð gengu í ESB árið 1995 var talin hætta á að landbúnaðurinn á norðlægum slóðum myndi leggjast af vegna samkeppni frá hagfelldari framleiðslu sunnar í álfunni. ESB féllst á sérstyrki norðan 62. gráðu — með skilyrðum um fjárhæðir, framleiðslutengingu og reglubundna endurskoðun.
Þrátt fyrir kröftugan stuðning finnska ríkisins hefur framleiðslan norðan 62. gráðu dregist saman um 20–30% frá inngöngu í ESB. Greinin er orðin sérhæfðari og fábreyttari. Búum hefur fækkað verulega.
Framleiðsla í Svíþjóð dróst saman um 30–40%, einna mest í kornrækt og kjötframleiðslu. Búum fækkað um 50–60% en þau sem eftir standa hafa stækkað. Mjólkurframleiðsla stóð betur en aðrar greinar.
Ísland er norðar en bæði Finnland og Svíþjóð. Íslenskur landbúnaður — sauðfjárrækt, mjólkurframleiðsla, hrossarækt — er sérhæfður og háður veðurfari sem er ólíkt meginlandi Evrópu. Sérstuðningur norðan 62° er ekki varanlegur réttur, heldur hluti reglna sem ESB getur endurskoðað.
CAP skiptist í tvær stoðar: beingreiðslur til bænda (stoð I) og dreifbýlisþróun (stoð II). Við aðild myndi Ísland eiga rétt á hlutdeild í báðum. Nákvæmar upphæðir hefðu ráðist af samningaviðræðum — og Ísland er mjög lítið ríki miðað við heildina.
Fordæmi Finnlands og Svíþjóðar gefur til kynna að svarið sé nei — að minnsta kosti ekki að fullu. Þrátt fyrir sérstyrki og norðlægar sérreglur dróst landbúnaðurinn saman um 20–40% og búum fækkað um helming.
Íslenskur landbúnaður er þó ekki einungis atvinnugrein — hann er hluti af byggðamynstri landsins, menningararfi og matvælaöryggi. Þessir þættir mælast ekki í CAP-styrkjum.